Müzeleri, sanatı sevdiği için değil; ısınmak için ziyaret eden Dostoyevski' nin kitabını okuyordum.

 

Dostoyevski' ninyarattığı karakterin kendi kendisini eleştirisinde (özeleştiri): "Ah! Ben ne aptalmışım? Kendimi Napolyonlarla, Sezarlarla... Ne bileyim işte, Muhammed ile kıyaslamaya kalktım! Kendimi 'Süper Adam' sınıfından biri sandım. Ne saçma!

Bir hastalığı öldürmekle sistemi değiştirebileceğimi sandım..." demişti.

 

Süper adamlar, hedeflerine ulaşmak için, önlerine çıkan ve engel olmaya kalkan eski düzen koruyucularını tesirsiz hale getirmek zorundaydılar. Bunu yapmasalardı "büyük" olamazlardı. Sıradan bir insanın adam öldürmesi ile cephedeki askerin adam öldürmesi bir değildir...

 

"Kokuşmuş ve hastalık halini almış sistemi değiştirmek dahilerin işidir. Muhammed, sistemi zorlayacak ve devirecek güce erişinceye kadar putlara dokundu mu? Sistemi ezdikten sonradır ki, putları devirdi"

 

Neden? Putlar bir semboldü...

 

İnsan kısıtlı olduğu zamanlarda (hapishanede, askerde), menfaatini ilgilendiren bir uğraşısı olmadıkça yaşayamaz.

Günlük hayattan uzaklaştırılmış bu insanların, burda doğal düzen içinde, kendi iradeleriyle yaşamalarına imkan var mıydı?

- Yaşarken, dünya bizim etrafımızda dönmüyormuş...

 

Koğuşumdaki insanlardan bazıları; dışarıda, daha düşkünce bir hayat yaşayıp gelmişlerdi. Eskiden, yarı aç, patron emrinde didinirken, burada rahat ve o vakte kadar görmediği bollukta yiyeceklere kavuşuyorlar... Burayı "dünyası" olarak kabul edenler ile dışarıyı özleyenlerin arasındayım. Kimisi, kendini "süper insan" görüyor, kimisi bu yeni dünyasını koruyor...

 

Buradaki hayatımda, hürriyet yokluğundan başka bir şey daha var: Zorunlu ortak hayat...

Şafağa ömrüm ile yaklaşıyorum...